Συνδεθείτε μαζί μας

Κάμερες στα χειρουργεία. Μεγάλος αδελφός ή μία καλή επιλογή;

Το επάγγελμα του χειρουργού είναι εξαιρετικά δύσκολο. Στη χώρα μας οι συνθήκες εργασίας χειροτερεύουν. Ο αριθμός των ασθενών που πρέπει να εξετάσει, να ελέγξει, να χειρουργήσει και να παρακολουθήσει ένας χειρουργός (ιδίως του ΕΣΥ) διαρκώς αυξάνει. Παράλληλα μειώνονται οι συνεργάτες (βοηθοί), το νοσηλευτικό προσωπικό,ι το διοικητικό προσωπικό (που κανένας δεν μιλά για αυτό), ενώ ελλείψεις απαραίτητων εργαλείων μπορεί να παρατηρηθούν. Συνέπεια των παραπάνω είναι να αυξάνεται η πιθανότητα λάθους τόσο του χειρουργού, όσο και ταν άλλων παραγόντων που συμμετέχουν σε μία επέμβαση. 

Από την άλλη ο κόσμος δεν γνωρίζει τις συνθήκες κάτω από τις οποίες εργάζεται το προσωπικό των νοσοκομείων (ή των κλινικών), ιδίως όταν η δουλειά γίνεται πίσω από κλειστές πόρτες, όπως είναι ο χώρος των χειρουργείων. Ο ασθενής και οι συγγενείς τους δεν ξέρουν αν ο χειρουργός κάνει την επέμβαση χωρίς εργαλειοδότρια, αν λείπουν βοηθοί να τον στηρίξουν, αν ο νοσοκόμος αργεί γιατί τρέχει σε άλλες αίθουσες, αν υπάρχει πίεση χρόνου γιατί θα πρέπει να γίνει κάποια αλλαγή βάρδιας και δεν θα υπάρχει προσωπικό ή έχει προγραμματιστεί άλλη επέμβαση κ.ο.κ.

Πέρα απ’ αυτά και η τεκμηρίωση για το τι συμβαίνει στη διάρκεια ενός χειρουργείου δεν είναι η καλύτερη δυνατή. Αν ο χειρουργός είναι π.χ. ερειστικός και παράξενος δημιουργώντας ένα κλίμα κακής ομαδικής δουλειάς, αν ο αναισθησιολόγος δεν είναι τυπικά εντάξει στην παρακολούθηση του ασθενούς, αν η καταγραφή των γαζών που χρησιμοποιήθηκαν από τη νοσηλεύτρια δεν έγινε με επιμέλεια κ.ο.κ., δεν υπάρχει κάποιος μηχανισμός που θα αποδώσει αντικειμενικά ό,τι έχει συμβεί. Βεβαια υπάρχει το πρακτικό του χειρουργείου το οποίο γράφει μετά την επέμβαση ο χειρουργός, το πρωτόκολλο νάρκωσης στο οποίο ο αναισθησιολόγος καταγράφει το τι συμβαίνει και τι χορηγήθηκε στον ασθενή καθώς και το πρωτόκολλο επέμβασης που κρατά η νοσηλεύτρια. Αυτά, όμως, συχνά δεν μπορούν να αποδώσουν όλα όσα συνέβησαν κατά τη διάρκεια της επέμβασης.

Επιπρόσθετα τυχόν συζήτηση του χειρουργού με τον ασθενή ή τους συγγενείς, όταν πρέπει να ληφθούν προεγχειρητικά ή διεγχειρητικά κάποιες αποφάσεις δεν μπορεί να τεκμηριωθεί πουθενά ( δεν γράφονται συναινέσεις σε τέτοιες συνθήκες).

Αν κάτι πάει στραβά, αν οι θεράποντες γιατροί δεν εκτελέσουν σωστά τα καθήκοντα τους (δεν προσέξουν ή δεν τηρήσουν τους κανόνες της επέμβασης), αν οι ασθενείς ή οι συγγενείς τους είναι παραδόπιστοι (ή κακόπιστοι), πως μπορεί να αποδειχθεί χωρίς ιδιαίτερη αμφισβήτηση το τι ακριβώς έχει συμβεί μέσα στο χειρουργείο και στην επέμβαση; 

Ο μόνος τρόπος γι’ αυτό είναι η καταγραφή των επεμβάσεων και του χώρου των χειρουργείων με βιντεοκάμερες. Καλές οι έγγραφες σημειώσεις, αλλά ο πιο αντικειμενικός μάρτυρας είναι το τι καταγράφεται σε μία βιντεοκάμερα. Και η καταγραφή αφορά τόσο την επέμβαση, όσο και το χώρο της χειρουργικής αίθουσας.

Μα θα αναρωτηθεί κάποιος τι θα γίνει με τα προσωπικά στοιχεία των ασθενών. Η απάντηση είναι ό,τι γίνεται και σήμερα με τους ιατρικούς φακέλους: προστατεύονται απολύτως. 

Και οι χειρουργοί, οι αναισθησιολόγοι, οι νοσηλεύτριες, οι τραυματιοφορείς δεν θα αντιδράσουν; Δεν θα αισθανθούν ότι τους παρακολουθεί κάποιος “μεγάλος αδελφός”; Είναι γεγονός πως σε άλλες χώρες που έχει γίνει σχετική συζήτηση υπάρχουν τέτοιες αντιδράσεις. Όμως, η σοβαρότητα του έργου που επιτελείται, η προστασία της ακεραιότητας των ασθενών και η διασφάλιση των ίδιων των στελεχών του χειρουργείου αποτελούν δεδομένα που γέρνουν αποφασιστικά την πλάστιγγα των εκτιμήσεων υπέρ της ωφελιμότητας της παρακολούθησης του χειρουργείου με βιντεοκάμερες. 

Αρθογράφοι: 

Ευάγγελος Φιλόπουλος

Ο Ευάγγελος Φιλόπουλος είναι Χειρουργός, Διευθυντής Κλινικής Μαστού Αντικαρκινικού Νοσοκομείου «Ο ΑΓΙΟΣ ΣΑΒΒΑΣ» και Πρόεδρος της Ελληνικής Αντικαρκινικής Εταιρείας, 

Βρείτε τον Ευάγγελο Φιλόπουλο στο Facebook, στο pinterest και διαβάστε τις αναρτησεις του στο tumblr