Συνδεθείτε μαζί μας

Κακοήθη νεοπλάσματα ήπατος

Υπό Ε. Ι. Χατζηγιαννάκη, Χ. Στρατόπουλο, Π. Μουσταφέλλο, +Μ.Ι.Χατζηγιαννάκη.

 

Εισαγωγή

Η συμπλήρωση 40 χρόνων επιβίωσης της πρώτης δεξιάς εκτεταμένης ηπατεκτομής στην Ελλάδα, για την αντιμετώπιση όγκου 4.400 γραμμαρίων (φωτ. 8), μας ώθησε να παρουσιάσουμε τα αποτελέσματα των ηπατεκτομών που εφαρμόσαμε μέχρι σήμερα.

Η ανάλυση αφορά 742 ασθενείς με κακοήθη νεοπλάσματα του ήπατος που αντιμετωπίσαμε τα τελευταία 40 χρόνια, στο Metropolitan Hospital (Ιούλ. 2007- Μάρτ. 2014), στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών- Μαρούσι (2003-2007) και παλαιότερα στο Απολλώνιο σήμερα Ιατρικό Κέντρο Ψυχικού, στον Ευαγγελισμό (Δεκ. 1989-Δεκ. 2002), στο Τζάνειο Πειραιώς (Δεκ. 1975-Δεκ. 1985), στο Αντικαρκινικό Μεταξά (Μαρτ. 1975) και στο Λαϊκό Νοσοκομείο (1972 - 1975).

Η μέση ηλικία των ασθενών ήταν 60.4 χρόνια  και οι άνδρες ήταν 63%.

Φωτ. 8 Δεξιά εκτεταμένη ηπατεκτομή (19 Μαρτ. 1975) όγκος βάρους 4.400γρ.

Μεθοδολογία

Η ενασχόλησή μας από πολλών ετών στο τομέα των μεταμοσχεύσεων του ήπατος, μας έθεσε επιτακτικά την ανάγκη ουσιαστικής επιλογής των περιπτώσεών μας με στόχο το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα: α) Εφαρμογή της ηπατεκτομής ή μεταμόσχευσης ήπατος με γνώση των ορίων εκτομής και των περιορισμών β) απόλυτη γνώση της χειρουργικής του ήπατος για τις περιπτώσεις πιθανής αντικατάστασης μεγάλων αγγείων όπως η πυλαία φλέβα. γ) η εναρμόνισή μας από την πρώτη περίπτωσή το 1975 στη πάντα επίκαιρη ανατομική χειρουργική διαίρεση του ήπατος με στόχο την ακριβή αφαίρεση μεγάλων αλλά και μικρών τμημάτων προς αποφυγή κάκωσης των ένδο και έξω ηπατικών αγγειακών κλάδων δ) η ουσιαστική εναρμόνιση και γνώση της αναισθησιολογικής ομάδας αλλά και της σωστής αντιμετώπισης από τη ΜΕΘ.

 

Αποτελέσματα

Από τους 742 ασθενείς, 3 αντιμετωπίσθηκαν επειγόντως  μετά από μεγάλη ρήξη εκτεταμένου όγκου του ήπατος. Αναφέρεται ότι σε 272 περιπτώσεις ο όγκος στη λαπαροτομή ήταν ανεγχείρητος που σημαίνει ότι είχε δώσει μεταστάσεις σε ολόκληρο το ήπαρ αλλά και σε άλλα ενδοκοιλιακά όργανα και δεν συμπεριλαμβάνονται στο άθροισμα των 742 ασθενών συν 3 που αντιμετωπίστηκαν χειρουργικά. Ο αποκλεισμός μεγάλου αριθμού ασθενών και η αποφυγή μεγάλης εκτομής, κατέστη δυνατή τα τελευταία 40 χρόνια μετά την εφαρμογή της ψηφιακής αγγειογραφίας (φωτ.9) και επί αμφιβολίας της διαγνωστικής λαπαροσκόπησης (πριν 15-17 χρόνια) και η εκτίμηση του εξαιρέσιμου ή μη του όγκου και η λήψη βιοψιών. Πιστεύουμε και τονίζουμε ότι η εκλεκτική αρτηριογραφία του τρίποδα του Haller και κατ’ επέκταση της ηπατικής είναι αναντικατάστατη γιατί καθορίζει επ’ ακριβώς την ύπαρξη ή μη αρτηριακών συγγενών παραλλαγών που είναι συχνότερες. 

Φωτ. 9

Στο υλικό αυτών των ηπατεκτομών, η σωστή επιλογή από πλευράς κατανομής των όγκων και η προεγχειρητική προετοιμασία, απέκλεισε την πιθανότητα διεγχειρητικών θανάτων, ακόμα και στις εκτεταμένες ηπατεκτομές. Το ποσοστό επιβίωσης τον πρώτο χρόνο κυμάνθηκε από 60-92 % και εξαρτάται ευθέως από το είδος της νεοπλασίας. Την μακρότερη επιβίωση είχαν οι ασθενείς με ηπατοκυτταρικό καρκίνο 92% τον πρώτο χρόνο και στην  3ετία και 5ετία τα ποσοστά ήταν 72% και 53% αντίστοιχα. Υπάρχουν όμως περιπτώσεις που έχουν ξεπεράσει τα 15, 20, 25, 30 και 40 χρόνια καλής ζωής που συμπλήρωσε η πρώτη περίπτωσή μας.

Άλλος ουσιώδης λόγος για μακρά επιβίωση είναι η σωστή επιλογή του τύπου της εκτομής, εν σχέσει με το βαθμό κίρρωσης του οργάνου (κατάταξη κατά Pough - Child), η γνώση της εκάστοτε τεχνικής και η κάλυψη από πλευράς αναισθησίας και εντατικής θεραπείας (σήμερα) αποτελεί την προϋπόθεση των πολύ καλών αποτελεσμάτων. Ουδείς θάνατος σημειώθηκε στη άμεση μετεγχειρητική περίοδο (κατά τη διάρκεια του χειρουργείου μέχρι τη διάρκεια των πρώτων τριάντα ημερών). Σε αυτή την παρουσίαση αναφέρονται μόνο οι μεγάλες εκτομές ηπατικού ιστού, για κατανοητούς λόγους. Δεν αναφέρονται οι αντίστοιχες μικρές που καλύπτουν ένα πολύ μεγάλο αριθμό, άλλωστε δεν υπήρξαν τουλάχιστο μεγάλα μετεγχειρητικά προβλήματα.

Μετά την αυστηρή επιλογή των περιπτώσεων, σε σχέση με την έκταση, την εντόπιση του όγκου και το βαθμό ηπατικής κίρρωσης με τα συνοδά του προβλήματα, όπως ασκίτης και κιρσοί του οισοφάγου αντιμετωπίσαμε 324 περιπτώσεις. Σε αυτούς τους ασθενείς έγιναν πολύ μεγάλες εκτομές με πολλή καλή επιβίωση και μηδενική θνητότητα στη άμεση περιεγχειρητική περίοδο. 

 

Στις 324 αυτές περιπτώσεις εφαρμόσθηκε: 

  • Δεξιά λοβεκτομή σε 68 περιπτώσεις 
  • Δεξιά εκτεταμένη ηπατεκτομή σε 51 περιπτώσεις 
  • Αριστερή λοβεκτομή σε 66 περιπτώσεις 
  • Αριστερή εκτεταμένη ηπατεκτομή σε 42 περιπτώσεις 
  • Σε 97 περιπτώσεις έγινε αφαίρεση δύο ή περισσότερων τμημάτων και τέλος 
  • σε 3 περιπτώσεις με τελικό στάδιο ηπατικής ανεπάρκειας σε έδαφος κιρρωτικό με συνοδό καρκίνο του ήπατος εφαρμόσαμε επιτυχώς μεταμόσχευση ήπατος και τέλος 418 περιπτώσεις αφαίρεση ενός έως δύο τμήματα.  

 

ΥΛΙΚΟ ΗΠΑΤΕΚΤΟΜΩΝ

Περίοδος: Δεκ. 1972 –Μαρτ. 2014 

  • Προγραμματισμένα  742 ασθενείς
  • Επειγόντως               3 ασθενείς

 

Παρακάτω, αναφέρεται ο αριθμός των εξαιρεθέντων όγκων:

ΕΞΑΙΡΕΣΙΜΟΤΗΤΑ

  • Εξαιρέσιμα, ευρεία εκτομή         324 ασθενείς  
  • Εξαιρέσιμα τμηματεκτομή          418 ασθενείς

    Σύνολο                                         742 ασθενείς

 

Η μονοετής, τριετής και πενταετής επιβίωση, είναι 92%, 72% και 53% αντίστοιχα. Η μακροβιώτερη επιβίωση στη σειρά μας, είναι η πρώτη περίπτωση που ξεπέρασε τα 39 χρόνια φυσιολογικής ζωής (Μάρτ. 2014). Πρόκειται για εκτεταμένη δεξιά ηπατεκτομή (80%) προς αντιμετώπιση εκτεταμένου ηπατοκυτταρικού καρκινώματος βάρους 4.400 γραμμ. και διαστάσεων 35x30x27 εκατοστά.

 

ΝΟΣΗΡΟΤΗΤΑ/ΕΠΙΒΙΩΣΗ ΗΠΑΤΕΚΤΟΜΩΝ

  • Περιεγχειρητική θνησιμότητα            0%
  • Ετήσια επιβίωση                               92%
  • Τριετής επιβίωση                              72%
  • Πενταετής επιβίωση                           53%

 

ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ

Επιβάλλεται να αναφερθεί πιο εκτεταμένα, η πρώτη περίπτωση στην Ελλάδα δεξιάς εκτεταμένης ηπατεκτομής που είχε ο γράφον την τιμή να κληθεί από τον δάσκαλό του τον αείμνηστο Βασίλη Γεωργούλη (φωτ. 10), Καθηγητή Χειρουργικής, που ήταν την περίοδο αυτή Διευθυντής Χειρουργικής Κλινικής στο Αντικαρκινικό Νοσοκομείο Μεταξά Πειραιώς.

Η πρόσκληση αυτή και αναγνώριση από τον δάσκαλό μου, μου επέτρεψε να κάνω έναρξη του τομέα αυτού που εργάσθηκα επί μακρόν στο εξωτερικό καθώς δεν μου επετράπει η εκτέλεση ηπατεκτομών στο Νοσοκομείο που υπηρετούσα τότε. Για την εμπιστοσύνη να μου εμπιστευθεί τον ίδιο του τον εαυτό, που ευδόκησε η “επιτυχία” να του δόσει πολλά χρόνια ζωής.

Φωτ. 10: Ο δάσκαλός μου, αείμνηστος Καθηγητής Χειρουργικής  Βασίλης Γεωργούλης.

Επρόκειτο για γυναίκα (Κ.Κ.) ασυμπτωματική ηλικίας 26 ετών, η οποία έφερε με φυσιολογικό τοκετό ένα υγιέστατο αγόρι και παρά το γεγονός ότι ο τοκετός υπήρξε φυσιολογικός, η κοιλία παρέμεινε ιδιαίτερα τεταμένη και έδειδε την εντύπωση ότι υπήρχε κάτι το συμπαγές ή υπήρχε δεύτερο παιδί. Η πιο προοδευτική μέθοδος, της εποχής εκείνης, για τη διάγνωση πιθανών νεοπλασιών των ενδοκοιλιακών οργάνων ήταν δια της γ- κάμερα (φωτ. 11) που φαίνεται η τεράστια έκταση του όγκου.

Στη φωτ. 12, απεικονίζεται χαρακτηριστικά η κατάληψη του κεντρικού και δεξιού τμήματος του ήπατος και διαγράφεται η απόσπαση προς τα έξω του δεξιού κλάδου της ηπατικής αρτηρίας, καθώς και η συμπίεση του αντίστοιχου αριστερού προς τη σύστοιχο πλευρά. Η εκτομή έγινε στο Μεταξά στην Κλινική του δασκάλου μου και φίλου αείμνηστου Καθηγητή Βασίλη Γεωργούλη και η αφαίρεση ήταν τελείως ανατομική όπως φαίνεται στη φωτ. 8, 9 και 11- 13. Η ιστολογική εξέταση ανέφερε ότι επρόκειτο για ηπατοκυτταρικό καρκίνωμα. Παραδεκτό δεύτερο μέσο διαγνωστικό και κατά την άποψή μας χρήσιμο μέχρι σήμερα, ήταν να γίνει και έγινε εκλεκτική αρτηριογραφία της ηπατικής αρτηρίας δια του τρίποδος του Haller (φωτ. 12). Στη φωτ. 13 ο ίδιος όγκος της φωτ. 8 που αφαιρέθηκε από άλλη λήψη.

Φωτ. 11

 

Φωτ. 12

 

Φωτ. 13

Η Κ.Κ. έχει εμφανιστεί πολλές φορές και επιτρέπει την αναφορά στο όνομά της και στις φωτογραφίες χωρίς να κρύβεται η ταυτότητά της και αυτό όπως λέει εκείνη είναι μια κοινωνική προσφορά προς τους συμπάσχοντές της να προσφεύγουν σε ειδικά πεπειραμένους χειρουργούς, σε ανάλογες περιπτώσεις.

Έτσι παρουσιάζουμε τη φωτ. 14, (αφιερωμένη άμεσα μετεγχειρητική φωτογραφία), 40 ημέρες μετά την επέμβαση, φωτ. 15, 25 χρόνια μετά στη Φλώριντα και φωτ. 16, σήμερα, 39 χρόνια μετά.

Φωτ. 14

 

Φωτ. 15

 

Φωτ. 16

Επιλεκτικά παρουσιάζουμε και άλλες εντυπωσιακές αλλά και αντιπροσωπευτικές περιπτώσεις μας κατά περίπτωση που ακολουθούν την πείρα μας από τον Μαρτιο 1975 μέχρι σήμερα.

 Δεν θα μπορούσε κανείς ποτέ να φανταστεί ότι είναι δυνατόν να επέμβουμε επιτυχώς, όπως στην επόμενη περίπτωση που υπέστη επείγουσα εκτομή πέραν του 80% του ήπατος (φωτ.17-20). Επρόκειτο για ασθενή που προσήλθε σε ημέρα εφημερίας στην Α’ Χειρουρική Κλινική και Μονάδα Μεταμοσχεύσεων του Ευαγγελισμού, άσφυγμος, έξαιμος, όπου μετά την ανάταξή της εγένετο αξονική άνω και κάτω κοιλίας φωτ. 17, όπου διαπιστώθηκε μεγάλη συλλογή πηγμάτων αίματος στο δεξιό υποχόνδριο ένθα ο σύστοιχος λοβός του ήπατος. Μετά την ανάταξη εγένετο εκλεκτική αρτηριογραφία της ηπατικής με κύριο σκοπό τον εμβολισμό της αρτηρίας, ο οποίος δεν κατέστη δυνατό να είναι επιτυχής. Στη φωτ. 18 είναι εμφανής μια διάχυση περιγεγραμμένη εκτός του ήπατος της σκιαγραφικής ουσίας που είχε σαν συνέπεια την πτώση πάλι της πιέσεως και πτώση πάλι του αιματοκρίτη και αποφασίστηκε και έγινε επείγουσα δεξιά εκτεταμένη ηπατεκτομή, όπου στη φωτ. 19 φαίνεται η έκταση της μάζας και το σημείο ρήξεως στη δεξιά πλευρά του ήπατος. Για την αφαίρεση και άμεση αιμόσταση χρειάστηκε ο χειρισμός του Pingle και με αυτό τον τρόπο κατέστη εφικτή η ανεύρεση κατά ευτυχή συγκυρία του κυρίως κλάδου της δεξιάς ηπατικής αρτηρίας και του σύστοιχου κλάδου της πυλαίας φλέβας.

Στη φωτ. 20 η ασθενής μας, την 20η μετεγχειρητική ημέρα.

Φωτ. 17

 

Φωτ. 18

 

Φωτ. 19

Φωτ. 20

 
Επιβάλλεται να αναφερθεί ότι ο σωστός χρόνος που θα πρέπει να γίνει ο χειρισμός του Pingle πρέπει να είναι ορισμένης διάρκειας (5-7 λεπτά) και πίεσης, ώστε να αποφευχθεί η επιπλέον κάκωση από την εφαρμογή του χειρισμού.
 

Άλλες ενδιαφέρουσες περιπτώσεις:

 Ήδη έχει τονιστεί η σημασία της αποσκελετοποίησης του ήπατος από τους συνδέσμους του, η παρασκευή του αγγειακού μίσχου, και της κάτω κοίλης φλέβας ύπερθεν και κάτωθεν του ήπατος που συλλαμβάνονται με ομφαλοράμματα (φωτ. 21-25). Περίπτωση που εγένετο στον Ευαγγελισμό το 2000.

Φωτ. 21  απεικονίζονται οι φάσεις της εκλεκτικής αρτηριο-γραφίας της ηπατικής, όπως η αρτηριακή, η παρεγχυμα-τική, η φλεβική και τέλος η αποχετευτική φάση. 

 

Φωτ. 22 φαίνεται η παρασκευή το στοιχείο του αγγειακού μίσχου. 

 

Φωτ. 23 η παρασκευή της δεξιάς και μέσης ηπατικής φλέβας. 

 

 

Φωτ. 24 φαίνεται η πλήρης κινητοποίηση της κάτωθεν του ήπατος κάτω κοίλης φλέβας, ενώ φαίνονται επίσης ευκρινώς οι απολινώσεις των διαταμέντων βραχείων φλεβικών κλάδων του δεξιού λοβού προς την κάτω κοίλη 

 

Επόμενη περίπτωση, πολύ χαρακτηριστική, είναι αυτή που αφορά την ανάπτυξη ευμεγέθους ηπατοκυτταρικού καρκίνου (HCC), επί κιρρωτικού εδάφους. 

Φωτ. 25 φαίνεται το παρασκεύασμα του αφαιρεθέντος λοβού και διακρίνονται κάτωθεν της γλυσσώνειας κάψας, χωρίς να τη διαπερνούν πολλαπλά δορυφορικά οζίδια.

 

Φωτ. 26, φαίνεται η πλήρη κινητοποίηση του δεξιού λοβού. Η περίπτωση αυτή έγινε στον Ευαγγελισμό (1999) και αφορούσε ασθενή Β.Γ. ηλικίας 79 ετών, ο οποίος έζησε πέραν της 7ετίας σε αρίστη κατάσταση.

Στην συνέχεια παρουσιάζεται επείγουσα αντιμετώπιση ευμεγέθους νεοπλάσματος του αριστερού λοβού του ήπατος. Προσήλθε εν ημέρα εφημερίας, στον Ευαγγελισμό, για βύθιο κοιλιακό άλγος κατά το αριστερό υποχόνδριο συνοδευόμενο με υπερπυρεξία. Κατά την αξονική τομογραφία διεπιστώθηκε ευμεγέθης νεοπλασματικός όγκος του αριστερού λοβού όπως φαίνεται στη φωτ. 27 που στο κέντρο του είχε προκληθεί αυτόματη τήξη και προφανώς διαποίηση που εξηγεί την υπερπυρεξία. Μετά από συνδεδιασμένη συντηρητική αγωγή αποφασίστηκε η εκλεκτική αρητριογραφία φωτ. 28, όπου διαφαίνεται η αγγειακή περιχαράκωση του κυρίως όγκου. Στις φωτ. 29 και 30 φαίνονται διάφορες εγχειρητικές φάσεις για την εκτομή του φλεγμένοντος όγκου,

Φωτ. 27

 

Φωτ. 28

Φωτ. 29

 

Φωτ. 30

Παρουσιάζονται επίσης, εντυπωσιακές περιπτώσεις, όπου φαίνεται εξαιρετικά μεγάλος ΗΚΚ, όπως στη φωτ. 31 φαίνεται εκτεταμένος όγκος του αριστερού λοβού που καταλαμβάνει ολόκληρο και το IV τμήμα αυτού. Στην φωτ. 32 του ασθενούς στο χειρουργικό τραπέζι, όπου φαίνεται η μεγάλη «υπέγερση» του κοιλιακού τοιχώματος από τον όγκο και στη φωτ. 33 ο αριστερός λοβός και μέρος του V και VIII του δεξιού λοβού να έχουν κινητοποιηθεί πλήρως, ενώ έχουν παρασκευασθεί τα σύστοιχα αγγεία για την εκτομή του όγκου.

Φωτ. 31

 

Φωτ. 32

Φωτ. 33

 

Φωτ. 34

Επίσης, στις φωτ. 34, 35, 36, φαίνεται ακόμη μια χαρακτηριστική περίπτωση εκτεταμένης ηπατεκτομής του αριστερού λοβού του ήπατος επί κιρρωτικού εδάφους με ασκήτη Child- Pugh σε πολύ προσφιλές μου και σεβαστό άτομο που εκάλυψε 7 χρόνια και πλέον φυσιολογικής ζωής. 

Φωτ. 35

 

Φωτ. 36

Επίσης, το 2011 τυπική δεξιά λοβεκτομή  (φωτ. 37-39)

Φωτ. 37 Κινητοποίηση του δεξιού λοβού

 

Φωτ. 38 Ολοκλήρωση κινητοποίησης.

Φωτ. 39 Το παρασκεύασμα του εξαιρεθέντος όγκου

 

Επείγουσα δεξιά ηπατεκτομή

Φωτ. 40 Πρόκειται για παρασκεύασμα επείγουσας δεξιάς εκτεταμένης ηπατεκτομής (24/11/2007) για την αντιμετώπιση τακέντος Ca του δεξιού λοβού του ήπατος. 

 

Φωτ. 41 Παρουσιάζεται επίσης δεξιά τυπική λοβεκτομή (6//11/2007), με μακρά μετεγχειρητική επιβίωση.

Η σωστή επιλογή του τύπου της εκτομής εν σχέση με το βαθμό κίρρωσης του οργάνου (κατάταξη κατά Child- Pugh), αποτελεί ουσιώδη λόγο για μακρά επιβίωση. Η γνώση της εκάστοτε τεχνικής και η κάλυψη από πλευράς αναισθησίας και εντατικής θεραπείας (σήμερα), αποτελεί την προϋπόθεση των πολύ καλών αποτελεσμάτων. Ουδείς θάνατος σημειώθηκε στην άμεση μετεγχειρητική περίοδο. Σε αυτή την παρουσίαση αναφέρονται μόνο οι μεγάλες εκτομές ηπατικού ιστού. Δεν αναφέρονται οι αντίστοιχες μικρές τμηματικές εκτομές που καλύπτουν έναν πολύ μεγάλο αριθμό.

 

Child-Pugh Score

 

Χολερυθρίνη 

2 - 3 

> 3 

Αλβουμίνη 

> 3,5 

3,5 – 2,8 

ΙΝR 

1,7 

1,7 – 2,3 

> 2,3

Ασκίτης 

 -

Ήπιος – Μέτριος 

Σοβαρός – υποτροπιάζων 

Εγκεφαλοπάθεια 

-

Ήπιος (Στάδιο Ι, ΙΙ) 

Σοβαρή (ΙΙΙ, ΙV) 

 

Ηπατοκυτταρικός καρκίνος: χημειοθεραπεία  

Δρ. Γαλάνη Ελένη, Παθολόγος Ογκολόγος

Η χορήγηση χημειοθεραπείας σε ασθενείς με προχωρημένο καρκίνο ήπατος, έχει χαμηλά ποσοστά ανταπόκρισης, ενώ δεν υπάρχουν ενδείξεις βελτίωσης της συνολικής επιβίωσης. Το Sorafenib είναι ένας από του στόματος αναστολέας πολλαπλών πρωτεϊνικών κινασών, ο οποίος μειώνει τον πολλαπλασιασμό των καρκινικών κυττάρων και την αγγειογένεση. Κλινικές μελέτες φάσης II και φάσης III έχουν δείξει σημαντικό κλινικό όφελος σε ασθενείς με τοπικά προχωρημένο ή μεταστατικό καρκίνο ήπατος, αυξάνοντας τη μέση επιβίωση στους 13.6 μήνες στην ομάδα των ασθενών με Child-Pugh class A, ενώ για την ομάδα των ασθενών με Child-Pugh class B η μέση επιβίωση είναι 5.2 μήνες. Με βάση τα πρόσφατα κλινικά δεδομένα, το Sorafenib προτείνεται ως θεραπευτική επιλογή κατηγορίας 1 (για επιλεγμένους ασθενείς με Child Pugh class Α) και ως επιλογή κατηγορίας 2Α (για επιλεγμένους ασθενείς με Child -Pugh class B) με ανεγχείρητο τοπικά προχωρημένο ή μεταστατικό καρκίνο ήπατος. 

Η μεταμόσχευση ήπατος αποτελεί μία θεραπευτική στρατηγική με σκοπό την ίαση του ασθενούς. Η μεταμόσχευση ήπατος σε ασθενείς που έχουν όγκους μεγαλύτερους από 5 εκατοστά αποτελεί πεδίο συζήτησης. Κλινικά δεδομένα υποστηρίζουν ότι η χορήγηση επικουρικής χημειοθεραπείας με δοξορουβικίνη μετά τη μεταμόσχευση μπορεί να βελτιώσει την κλινική έκβαση αυτών των ασθενών. Επίσης τα πρώτα δεδομένα δείχνουν ότι η χορήγηση σοραφενιμπ μετά ως επικουρική θεραπεία από μεταμόσχευση σε ασθενείς με υψηλό κίνδυνο υποτροπής είναι ασφαλής και φαίνεται να έχει κλινικό όφελος, ωστόσο απαιτούνται περισσότερα κλινικά δεδομένα για  ασφαλή συμπεράσματα. 

Περιοχή Ιατρών και Λειτουργών Υγείας
Προσοχή, η σελίδα που ζητήσατε απευθύνεται σε ιατρούς και λειτουργούς υγείας και δεν επιτρέπεται η ελεύθερη πρόσβαση στο κοινό.
Για να συνεχίσετε, συνδεθείτε στο λογαριασμό σας χρησιμοποιώντας την παρακάτω φόρμα ή αν δεν έχετε λογαριασμό πατήστε εδώ για εγγραφή.